بوی جنجال می آید، بوی فریادهای بی نتیجه و خواسته های احمقانه! مشت های گره کرده، شعارهای نارضایتی را همراهی خواهند کرد! این جا مملو از کسانی است که بهانه ی کافی برای متهم کردن دیگران دارند ... مهم نیست متهم چه کسی باشد. حتی مهم نیست بهانه ای وجود داشته باشد یا نه؟ آن چه مهم است بالا آوردن تمام نارضایتی ها به فجیع ترین صورت ممکن است! مگر جز این است که انسان چندین هزارساله همیشه بدها را قورت داده و خوب ها را تف کرده بیرون؟ کسی نیست تا این تف های چندین هزارساله را یکجا جمع کند تا دیگر لازم نباشد رویای شیرین کودک این هزاره، پینوکیوهای دروغگوی ساختگی باشد؟ تا دیگر لازم نباشد ...

دشت بی فرهنگی ما هرزه تموم علف هاش!!!

   در آن هیاهو با خودم فکر می کنم مخاطب این ترانه کیست؟ چرا همه احساس می کنند که با خواندنش به دیگران طعنه می زنند؟ چه حس نوستالژیکیست که با خواندنش، آزادی طلبی در ذهن همه تداعی می شود؟ نخوانید لطفا ... نخوانید!

ترانه تمام می شود.با تیتر درشت ظاهر می شود : اتحاد ...

   همه فریاد می زنند. یک نفر میان جمعیت، غش می کند! کسی توجهی نمی کند. دوستانم را گم کرده ام. مثل این که طوفان نوح آمده باشد و همه در فکر نجات خود باشند. به خودم لعنت می فرستم و آرزو می کنم ای کاش زمین دهان باز می کرد و این جمعیت متحد(!!!) را تماما می بلعید.

-ما معتقدیم ضعف مدیریت، در جامعه کنونی بیداد می کند.

-اتحاد ، تنها مساله ای است که ما ...یان به آن پایبندیم!

...

اگر ما بودیم، چنین می کردیم و چنان! چون نیستیم، حال ببینید چه بر سرمان می آرند؟

   ایمان می آورم به فراموش کار بودنمان! کسانی که نمی توانند مدیریت یک جمع چندصد نفره را برای چند ساعت بر عهده گیرند دم از ضعف مدیریت می زنند! میان آن هیاهو و غش و ضعف ها، اتحاد دیگر چه معنایی می توانست داشته باشد؟ ما به کجا می رویم؟ ما از چه می نالیم؟ چرا می نالیم اصلا؟

   مجری، با هیجانی مشمئز کننده، برنامه را شروع می کند:

درود ... درود بر ...

   و درود می فرستد بر این و آن زمانه! بر تک صفحاتی از میلیون ها ورق پاره پاره تاریخ! درود می فرستد بر کسانی که نه می گفتند ... بر کسانی که نه می شنیدند! بر از دست رفتگانی درود می فرستد که قاصدک زمان هم پیغامشان را فراموش کرده شاید!

   همه سوت می کشند، تشویق می کنند، احساساتی می شوند! هیچ کدامشان را درست حسابی نمی شناسم! حس می کنم اگر از هیتلر و صدام و خون آشام و ... در عرض چند ساعت بتی برای خود می ساختیم و کسی درود می فرستاد بر حماقت هاشان، تشویق می کردیم و سوت می زدیم حتما!

   می گوید این جا زنده است، شما زنده اید و حیات شما به نقد است و نقد است و نقد! از دین ستیزی و سنت پرستی و تبعیض جنسیتی می نالد. از ظاهر پرستی و تخریب معنای عدالت شکایت دارد... دیروز را توجیه می کند، امروز را تاریک می بیند، آینده ی مشروط را روشن!!!

   روشن؟ همین جا نقطه بگذارید لطفا! لطفا وارد حریم شخصیتی دیگران نشوید! لطفا، اعتقادات مشترکمان را له نکنید تنها به بهانه ی ژست های بی معنای اجتماعی، لطفا به بهای بزرگ کردن خود، دیگران را کوچک نکنید.لطفا خودتان را برای خود مرور کنید قبل از مرور خود بر دیگران ... مرور دیگران بر خود! لطفا ... لطفا ... لطفا!

   چرا همه تشویق می کنند؟ شعار میدهند؟ همراه می شوند؟ همراهان امروز، دشمنان دیروز نبودند آیا؟ دشمنان فردا خواهند شد آیا؟ شکی نیست! تا ساعاتی بعد پای کدام ناحیه ی پر ترافیک تبلیغاتی خواهیم نشست و ذهن و روحمان را این بار، دربست در اختیار که و چه قرار خواهیم داد؟ ثبات را کسی معنی کند برایم لطفا!

پ.ن: نظر جدید؟  تشویق ندارد فعلا!!!